Rozdział 4

Oczami Margaret:

-Proszę pani, za tydzień odbędzie się rozprawa, na której pani musi się stawić - powiedział policjant z poker face.

Muszę napisać do córki i wyjaśnić jej wszystko. Przecież ona nie wie dlaczego ich pobiłam. Nie, jednak nie dam rady, lepiej napiszę list.

Skończywszy pisać poprosiłam policjanta o doręczenie go mojej córce.

Oczami Elizabeth:

Dziś rano obudziłam się wypoczęta.

Skoczyłam do szafy, wyciągnęłam z niej ciuchy i udałam się z nimi do łazienki, aby się przebrać i lekko pomalować.

Gotowa zeszłam na dół przygotować zrobić śniadanie.

Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Podchodzę, otwieram, a tam ZNOWU TEN POLICJANT. Myślę se - " co on chce ode mnie?"

-Dzień dobry, przyszedłem powiadomić panią, że za tydzień odbędzie się rozprawa, na której będzie pani zeznawać jako świadek - powiedział policjant.

- Dobry, pan se chyba jaja znowu robi.

- Nie i przerabialiśmy ten temat. Mam tu dla pani list od matki. Do widzenia - powiedział i odszedł.

Weszłam do salonu, usiadłam na kanapie i zaczęłam czytać list:

Dręczy Cię pewnie pytanie - "Dlaczego ona to zrobiła?". Szczerze sama zadaję sobie to pytanie. Chyba dlatego, że miałam taki kaprys. Wiesz musiałam odreagować po nie udanym wywiadzie, a oni byli najbliżej. Teraz opiszę Ci jak dokładnie to się wydarzyło :

Gdy wywiad się skończył podszedł do mnie szef i wykrzyczał mi w twarz: 

- To był najgorszy wywiad jaki wyemitowaliśmy!!! Zwalniam Cię!!! - i tak po prostu odszedł. Muszę jakoś odreagować. Wim pójdę się przejść. Świerze powietrze dobrze mi zrobi- pomyślałam.

Szłam sobie ulicą i przechodząc obok Twojej ulubione kawiarni pomyślałam, że wezmę Ci coś na wynos.

Zamówiłam sobie latte, a tobie kremówkę.

Gdy odebrałam zamówienie odwróciłam się na pięcie i zobaczyłam ICH- One Erection (czyt. erekszyn)

Czy jak ich tam zwą.

Myślałam, że mnie szlak jasny trafi, przez tych kretynów straciłam robotę.

Podeszłam do ich stolika. Wzięłam ze sobą kubek latte i wylałam jego zawartość prosto na twarz najbliżej stojącego  mnie Niall'a. Następnie talerz z twoją kremówką rozbiłam o głowę znów Niall'a, choć celowałam w Harry'ego. Louis i Zayn próbowali mnie zatrzymać lecz im się nie udało, a Liam dzwonił w tym czasie na pogotowie. W ogóle się tym nie przejmując uciekłam z kawiarni. 

Twoja kochająca matka Margaret

Przeczytawszy list postanowiłam, że dowiem się w jakim szpitalu on leży i jaki jest jego stan zdrowia.

Po dwóch godzinach męczarni w końcu odnalazłam ten szpital i od razu się tam udałam. Dom zamknęłam na klucz i ruszyłam na stację metra, żeby później nim dostać się do szpitala.

Gdy dojechałam na miejsce podeszłam do młodej pielęgniarki w blond włosach, aby dowiedzieć się w jakiej sali on leży.

Moja rozmowa z blondyną:

- Przepraszam, wie pani gdzie leży Niall Horan? - spytałam się z oczkami a'la kot ze shreka.

- Wiem, ale nie wiem kim pani jest.

- Ja jestem człowiekiem, kobietą, córką, uczennicą, wnucz...

- Ale dla pana Niall'a ciemnoto - chamsko mi przerwała i jeszcze nawrzeszczała na mnie.

- Kuzynką.

- A więc sala 169 OIOM ( oddział intensywnej terapii, jak by ktoś nie wiedział :) ) No nie mogę ona mi uwierzyła. Haha, ale ona jest głupia. Pewnie nie wie, że on gwiazda i dała się nabrac. Haha

Ślicznie podziękowałam i skierowałam się w stronę wskazanej przez pielęgniarkę sali.

Gdy doszłam na miejsce ujrzałam go przez szybę. Leżał tam nieprzytomny. Głowę miał zawiniętą w bandaże, a ciało podpięte do różnych urządzeń.

Nagle zrobiło mi się słabo. Osunęłam się po ścianie i zaczęłam ryczeć. Jak można zrobić komuś niewinnemu taką krzywdę - pomyślałam.

Po chwili podszedł do mnie ktoś. Podniosłam głowę i zobaczyłam chłopaka w loczkach i zielonych oczach.
- Co się stało? - spytał wyraźnie zmartwiony.
- Jjjj...jjj...aaa..- wyjąkałam i wyleciałam ze szpitala prosto do domu.

Wbiegłam do pokoju, wpadłam na łóżko i odpłynęłam.



---------------------------
Witamy was po tak długiej przerwie. Przepraszam za wszystkie błędy. Jak podoba wam się rozdział? Proszę komentujcie bo dla was to tylko ok. 2 minuty, a dla nas zaciesz na cały dzień =)